na een tijd hier weer een update.

Ik ben gezakt voor de 2e keer examen. Dat wist ik al voor de examinator dat zei. Ik heb gewoon hele stomme fouten gemaakt. Niet afgegaan op mijn eerste ingeving, maar twijfelen en dat is dodelijk voor je examen. Mijn instructeur was wel zo lief om voor mij te pleiten bij mijn examinator. Maar helaas, het onheil was al geschied.

donderdag heb ik weer rijles, van een andere instructeur.

Ik stond ijverig de restanten cornflakes van mijn tanden te schrobben als ik Altea al hoor snorren door het raam van mijn badkamer. Met mijn mond vol Prodent spoedde ik mij naar de badkamer en spoelde mijn mond. Snel pakte ik mijn spullen en stapte in de auto. Ik bevond mij in een oase van rust en Peter vroeg of ik wakker was. Wakker wel, maar echt actief niet. Heerlijk die rust, ik stelde alles af en we vertrokken. Deze ronde had Peter weer de regie, en hij besloot mij eens goed aan het werk te zetten. We reden naar de Schelfhorst en ik schakelde bij de wegversmallingen terug naar de 2, immers was ik hier ten dele op gezakt. Ik voelde mij ook heel rustig, dus de stemming van Peter had een goed effect op mij. We reden de Schelfhorst uit via een scherpe bocht die ik besloot in de 2e versnelling te rijden. Peter en ik waren in gesprek over duistere plannen met zakken meel en Peter deed een huilende Tinkywinky na.

De tocht ging heerlijk tussen de weilanden door, en Peter sprak zijn leerling Eef Skeuriezer toch maar tot de orde, 20 km te hard. Daarna kwamen we op een voorrangskruising en ik wilde gewoon doorrijden maar dat vond mijn baas niet goed. Ik moest remmen, langzaam de koppeling op laten komen en dan doorrijden. Ik had namelijk geen zicht. Ik reed verder en we waren ook nog een tunneltje met percentage waarschuwingsbord tegen gekomen. Ik reed hem in de 3 naar beneden en in de 3 naar boven. Commentaar bleef uit dus ik had dat goed gedaan! Deze les reed ik weer zoals voor het examen. Op z’n Eef’s want ik bemerk dat ik steeds meer een eigen rijstijl krijg, soms attendeert Peter mij er op dat ik niet met een hand moet rijden. Ik had Peter’s rijstijl eens onder de loep genomen, en zie daar.. ook vrijwel met een hand. Haha!

Zo reden we door Vriezenveen naar het gemeentehuis en ik mocht parkeren. Dat ging de eerste keer niet zo goed, maar de tweede keer ging het al beter. Ik was tevreden en Peter deed niet of nauwelijks zijn beklag. Ik moest van hem naar het CBR maar niet de route hoe we waren gereden. Ik voelde een boei op komen zetten, want ik was prompt vergeten hoe we waren gereden. Soms is het heerlijk als iemand roept hoe je moet rijden, en op een zaterdagmorgen met regen en weinig volk… heb ik niet echt opgelet hoe we gereden waren. Foei! Ik kreeg gelukkig een aanzetje van Peter en verder ging het goed. Bij het CBR stuurde Peter mij een heel aparte kant op en ik dacht dat ik werd ontvoerd. haha! Ik moest nog een keertje vak parkeren en hoewel ik de eerste ronde de auto in het doorzichtig gaas wilde rijden, maar het op tijd zag, ging het de tweede keer goed. Niet perfect maar wel goed.

Daarna moest ik nog een cluster doen en ik moest Peter naar het station rijden. Dat ging wat minder goed, helaas moest Peter mij een aantal keren attenderen op borden e.d. Vervolgens werd Altea verliefd op een lekkere stoere Volvo, arme Peter, hij was haar al een jaar elke zondag met liefde en nu keert ze hem de rug toe. Ik trok Altea mee naar de goede route en ik kreeg in een pauperwijk nog een opdracht van Peter. Ik moest keren. Ik vond ergens een plek waar ik Altea in een keer om haar as kon laten draaien en daarna reed ik naar huis. Peter was trots als een pauw aan het vertellen over zijn dochtertje. Dan geeft hij bijna licht, echt lief!

We spraken de lessen af tot het examen en ik was helemaal gelukkig! Ik betaalde mijn examen en dat was het.

btw: vandaag nog even de bandjes laten slippen

Vandaag had ik weer rijles. Het was gigantisch warm, hoewel gewoon warm meer van toepassing was. Ik had mij snel even gedoucht want na een 2 tal uren in warme benauwde kokers gezeten te hebben die men ook wel treinen noemt, was ik daar wel aan toe.

Vandaag reed ik beter dan de vorige les, maar ik vond het nog altijd niet goed. Ik weet niet hoe het komt, maar sinds de stoepjes zit ik op de stoepjes. Wat een gedoe allemaal. Ik zit ook helemaal in de stress om die nieuwe vragen van het nieuwe theorie-examen. Ik ga meteen mijn theorie aanvragen als ik zak voor mijn examen rijbewijs B en dan maar hopen en bidden dat de vragen over gevaren inzicht niet mee gaan tellen.

Om terug te komen op de les, Peter was gehuld in een bont gekleurd stukkie stof dat men ook wel een overhemd noemt o.i.d. Bont is in de mode, maar het is niks voor mij. Zo mocht ik zelf kiezen waar we heen zouden rijden. Ik mocht dus lekker vrij rond rijden. Dat is wel heel erg leuk! Zo reden we naar Albergen, via Albergen naar Zenderen en dan naar Borne. Dat was wel erg stoer, want ik mocht het helemaal zelf bepalen.

We waren gezellig aan de kwep en verder ging het best goed. Ik moet nog wel goed rekening houden om de snelheid er uit te halen en niet overmoedig worden. We reden nog over de snelweg en langs het stresscentrum. Het ging deze les best redelijk. O had ik maar mijn rijbewijs, ik kan mij dat niet voorstellen, dat ik het ooit zal halen.

Wat kan het leven van een controlfreak toch moeilijk zijn. Binnenkort heb ik weer examen. Ik mocht deze week vrijdag lessen. Volgende week wordt dat veel moeilijker. Ik heb afgesproken om vrijdagavond te lessen van 17:30 tot 18:30, alleen is dat nog niet zeker. De kans is groot dat deze les wordt gecanceld en dat vind ik erg rot. Ik begreep de reden van de mogelijke canceling niet echt. Dus ik heb misschien a.s. vrijdag les en anders? Geen idee wanneer ik dan weer kan lessen, ik vermoed na 19 mei pas weer, gezien 2e Pinksterdag. Agenda technisch gezien is de marge het grootste als je de lessen in wilt plannen in het begin van de week. Mijn buurjongen lest elke vrijdag op dezelfde tijd, en ik les op allerlei tijden.

Dan zijn vaste tijden wel heel erg fijn! Zeker als je zo een controlfreak bent als ik. Ik word zo onzeker als ik geen zekerheid heb betreft mijn lessen. Mocht het zo zijn dat ik pas na 19 mei weer kan lessen, dan heb ik nog 3 lessen te gaan. Er moet nog aan zoveel gewerkt worden.

* Parkeren
* Keren
* Vooruit kijken letterlijk en figuurlijk
* Ruimtelijk inzicht

Vandaag had ik gelukkig rijles, ik was er wel weer aan toe. Ik wil namelijk weer verder met mijn rij-opleiding en werken aan het vervolg. Peter heeft totaal niet meer gevraagd naar het examen. Voor hem is dat ook pure routine, en voor mij is het een heel belangrijk deel uit mijn leven. Ik ben er al zo lang mee bezig, het komt nu weer heel dichtbij dus dan wil je er ook nog even extra goed voor oefenen. Volgende week ga ik 3 dagen naar Groesbeek. Vrijdag kom ik weer terug, dus dat is wel fijn.
De rijles van vandaag ging niet goed. Ik reed tegen de stoep, telkens en parkeerde de auto op een zeer ludieke plaats…. op een vluchtheuvel. Het keren ging ook niet goed, maar omdat mijn ruimtelijk inzicht enorme beperkingen kent, werd dat niks en sloeg het nergens op. Ik had beter kunnen steken, dat gaat mij gemakkelijker af. Het vooruit kijken is ook erg moeilijk… je moet dan al zoveel van te voren bedenken, dat word niks. Ik vind dat zo moeilijk, dat geavanceerd rijden. Het aankomende examen wordt dan ook iets wat een enorme druk op mij legt.

Volgens Peter moet ik wel positief blijven, maar dat valt niet mee. Als je te horen hebt gekregen dat je reed alsof je uit de kroeg kwam dan wordt het niet wat. De les van vandaag was ook erg slecht. Ik schakelde een paar keer niet terug, en dat is verkeerd. Ik miste ook een paar straatjes van rechts, en de stoep maakte dat ik een verschrikkelijke prestatie heb geleverd. De les zelf was verder heel gezellig. Peter gaf nog een korte cursus "Creatief met dak en naamborden" Dat was wel grappig. We hebben verder nog een serieus gesprek gevoerd, en dat was het wel. Mislukt! Slecht gereden!

Ik leste ook al een uur eerder omdat mijn buurjongen nog niet thuis was, vroeg zijn moeder of ik wilde ruilen. Dat wilde ik wel, nouja, het kwam mij totaal niet uit maar goed…. om Peter en buurjongen tegemoet te komen heb ik maar geruild. Zo kon Peter weer cashen en kon mijn buurjongen alsnog lessen. Nu hoop ik zo dat mijn  buurjongen volgende week gewoon lest om half 5, zodat hij dan met mij kan ruilen, dan kan als ik het goed begrepen heb, mijn rijles gewoon doorgaan. Anders heb ik geen rijles volgende week, dat vind ik heel erg jammer. Die week erna is verkort, i.v.m. 2e Pinksterdag. Dan is logischerwijs vrijwel iedereen vrij. Zucht, en dan is het leven van een controlfreak niet eenvoudig. Die onduidelijkheid maakt mij zo onzeker! Dat is echt niet fijn, maar er is niks aan te doen. Ik kan niet meer doen dan afwachten en hopen dat het goed komt. Als je hoge eisen aan je zelf stelt, stel je ook hoge eisen aan anderen, en soms is dat niet eerlijk en soms ook wel. Soms denk ik "Je weet toch hoe ik ben? Dat ik die zekerheid zo nodig heb?" Echter mag dat niet baten. Hij is daarin veel losser dan ik. Tja, zo verschillend kunnen mensen zijn. Ik heb mijn examendatum en voor de rest weet ik totaal niet waar ik aan toe ben.

Wat is er toch veel gebeurd in die tijden dat ik niet meer heb geschreven op mijn weblog, maar gemakshalve de stand van zaken op mijn Hyves rapporteerde. Ondertussen is het 29 april en dus heb ik mijn examen gehad. Helaas, de uitbundige feestvreugde moet nog [even] uitblijven want ik ben gezakt. Ik reed net of ik uit de kroeg kwam, aldus mijn instructeur. Hoe is dat nu toch mogelijk, was ik dan zo gespannen dat ik dat niet in de gaten had? Ik deed wel erg mijn best. Ik reed te snel op een wegversmalling af, en ik zat bij de toegangsweg naar de autoweg bijna in de berm. Echt balen!!! Ik heb het dus grandioos verpest. De Cluster-opdrachten gingen wel goed. Hoewel, De Lekbrug zei dat het goed ging maar of dat ook echt zo was, ik had in ieder geval wel de route onthouden.

Helaas, ik moest het nog een keertje proberen en dus ook mijn parkeerkunsten gaan vertonen. Ik was er flink kapot van, dat ik was gezakt. Ik ben daar echt een paar dagen verdrietig over geweest. Zeker twee dagen! En mijn instructeur nam ook maar geen contact met mij op, dus ik wist ook totaal niet waar ik aan toe was of niet….. veel gedoe maar inmiddels heb ik een nieuwe examendatum en mag ik a.s. vrijdag weer lessen. Deze ronde in de avond.

Peter zei gisteren nog wel aan de telefoon dat ik de laatste 1.5 maand erg leuk had gereden, dus dat is dan al weer een positief punt!

Ik zal proberen deze log minder te verwaarlozen, haha!

Dit weekend was heftig! Zaterdag de crematie van mijn oom gehad. Deze was in zeer korte tijd overleden tijdens zijn ziek zijn. Ik was een week voor hij stierf nog bij hem geweest, en die week er voor eveneens. Hij liep toen nog door de kamer, was nog spraakzaam, zei dat hij nog niet veel pijn had en zo nog wel even door kon. Vorige week dinsdag kreeg ik dan via een smsje te horen dat hij was overleden en ik heb dat toen een beetje van mij afgezet. Zaterdag was in Usselo de crematie, en dat was best confronterend. Ik moest echt enorm vechten tegen mijn tranen. Het was echt een dienst die bij hem paste, en het liedje Droomland veroorzaakte dan toch bijna de waterlanders. Dat is zo een gevoelig nummer. Ik moest zo terug denken aan de periode dat mijn moeder was overleden dat ik aan het einde van de plechtigheid in de gang stond te huilen. Gelukkig troostte Gina mij wel, dus dat was fijn maar sinds dat moment is het wel zo dat ik er emotioneler onder ben dan wat ik gedacht had. Zo was ik er in mijn hoofd nog wel erg mee bezig, en dus ook vandaag.

De leswagen kwam vrij op tijd en ik nam achterin plaats. Peter vroeg meteen naar mijn cross praktijken in Borne, omdat ik met iemand een toertje ben wezen doen, en hem even mijn leswagen wilde tonen. De leerling reed zelf naar huis en ik mocht toen achter het stuur plaatsnemen. Dat was wat, deze rijles werd weer een ramp! Dat is gewoon heel erg balen, hoe verder de les vorderde, hoe rotter ik mij voelde. Ik zat met mijn hoofd elders, en het rijden ging ook niet goed. Bijkomend euvel was dat Peter als sinds vorige week vrijdag heel anders tegen mij doet. Dat vind ik niet echt fijn, ik weet niet goed hoe dat komt. Ik heb naar mijn weten toch niks verkeerd gedaan? En toch zo anders. Vandaag was gewoon balen! Ik deed echt mijn best, en in het begin ging het ook wel maar naar mate de les verder ging werd het steeds slechter. Ik kwam in lastige situaties terecht en verloor het overzicht.

Het kijken ging wel goed, daardoor kon ik het wel zo veilig mogelijk houden maar ik miste wat borden en had ruzie met de koppeling. Dat was vooral erg klote! Peter was erg stil, tenzij het ging om aanwijzingen en ik zei ook niet veel. Zo had een vrachtwagen zich bijna vast gereden ergens en was er opeens chaos. Ik vond dat spannend, want er was geen overzicht voor mij en dan weet ik niet goed wat ik dan moet doen. Ik stond stil, en wachtte af wat de vrachtwagen ging doen. Deze passeerde, en ik had toen ook moeten rijden om zo het tunneltje onderdoor te rijden. Ik had daar namelijk voorrang. Ik bleef staan, want ik vond dit wel spannend en het leek mij het beste te blijven staan.

Mannekes wat een gedoe! Peter zei dat de vorige twee lessen netjes waren, maar nu… dat gedoe met die rot koppeling weer! Ook zijn we door een wijk in Wierden gereden waar ik met Ruud heel erg vaak heb gereden. Dat was echt fijn om er weer te zijn, keep the good memories! Ik toonde Peter hoe ik destijds stuurde. Met gekruiste armen. Ik liet vandaag ontzettend te hannesen met de schakelbak e.d. bah! Niets ging nog goed en we haalden een andere leerling op. We reden op de snelweg, en dat is mij niet eens zo bij gebleven, alleen wat ik als reactie kreeg toen ik zei "Ik had zondag een crematie in Enschede" ik wilde er nog achteraan zeggen "van mijn oom" ik vind het uiten van mijn emoties en gevoelens erg moeilijk dus dan wordt het een beetje met een omweg verteld. Peter zei toen "Enschede is beter dan Almelo, Almelo is zo kil" Ik schrok van die reactie, ik vond dat lomp en vooral een rotopmerking. Ik dacht toen echt "Dat moet dan voor jou toch geen verschil maken met zo een opmerking?" ik snapte er niets van, waarom doet hij zo? Vrijdag deed hij ook al zo anders, ik was toch geschrokken van zijn reactie en zei later wel dat ik het moeilijk vond om er heen te gaan, en blij was met mijn ouders te gaan. Hier had hij toen niks meer op te zeggen. Ik voelde mij toch gekwetst, normaal is hij helemaal niet zo tactloos en juist daarom wilde ik er met hem over praten, gewoon omdat ik normaal wxe9l met hem kan praten en hij normaal gewoon wel tactisch is. Vervolgens werd er geruild en snoot ik 8 kuub weg in een zakdoekje omdat ik een bijholte-ontsteking heb. Peter vroeg toen "moet je er om huilen" nou ik kon wel janken ja! Maar dat deed ik niet, thuis heb ik gehuild maar niet in zijn bijzijn. Ik ben maar een leerling, zodra ik ben uitgestapt stapt de volgende weer in, en dan is hij allang vergeten wat hij heeft gezegd e.d. als ik een rotles heb gereden voel ik mij er rot onder, maar hij is dat nadat ik ben uitgestapt al vergeten. Niet dat ik dat nu bedoel als een groot verwijt, maar toch… ik vind het super moeilijk dan te zeggen "Joh, wat je nu zegt kwetst mij" ik blijf er dan mee zitten en baal er thuis van. Als hij donderdag nog altijd zo doet tegen mij, dan vraag ik misschien wel waarom hij dat doet.

Vandaag weer rijles. Ik voelde mij heel de week al super betreft de lessen. Het voelde zelfs zo euforisch dat ik het geloof had de eerste keer te gaan slagen. Ik zat in tranen achter de pc mijn verhaal te vertellen aan Marjoleine als er aan de deur wordt gebeld. Daar wordt aan de deur geklopt, hard geklopt deur kapot. Eef snel de gesprekken gesloten, spullen gepakt en dan naar beneden gerend. Peter was weer in zijn Milka out-fit en Eef bibberde helemaal. Dat was wel klote, maar ik zei tegen Peter dat ik hem later die les wel zou vertellen waarom ik niet op stijl en sprong vrolijk de deur uit kwam gestormd toen ik zijn lesauto had bespeurd.

Ik zat eerst achterin rustig te worden en Peter floot mee met de radio. Huh? Normaal zingt hij toch altijd mee? was zeker een te hoge toonsoort voor hem haha! Terwijl ik even een smsje zond, reed de andere leerling een stuk verder en dan vond de ruil plaats. Ik voelde dat mijn handen weer bibberden,  niet van de spanning voor de les. Zodra de auto in beweging kwam werd ik helemaal rustig en verscheen er zelfs een glimlach op mijn gezicht. Ik reed deze les iets minder rustig dan de vorige maar het werd zeker geen slechte les.  We reden eerst de snelweg op, en dat is zeker aan Eef besteed. Ik reed vrij snel de toegangsweg op van de snelweg, en gaaf dat het was! Normaal rijd ik daar 60, hooguit 70 en nu in de 3 80. Dat doet zeer aan je oren ik weet het maar die power! Je voelt gewoon hoe die auto in de bocht ligt, echt heel erg gaaf en Peter zei er niets van. Hiehaa voor Eef was dat wel een kick, terwijl Peter zulke fratsen met een hand doet, maar dat doet mijn vader ook.

Het invoegen verliep niet 100% maar onder hulp. Ik moet daarin gewoon minder twijfelen en gewoon ook mijn plekje zo veilig mogelijk opeisen. Het voelde super daar weer te rijden, weer in de lesauto te zitten en Peter te vertellen wat er nu was. Dat vertrouwen is nu 100% dus dan vertel ik ook veel meer. Peter luisterde er rustig na, en ik kon mijn frustraties even kwijt terwijl ik hier en daar wat auto’s inhaalde, weer terug naar de goede rijstrook ging en er weer eentje opschoof. Dat was wel iets te laat, omdat ik twijfelde. Dus dat wordt werken aan mijn besluitvaardigheid! Ondertussen zei Peter dat ze hem misschien wel in de wei gingen zetten om zijn trui haha! Ik zei hem dat die trui hem wel leuk stond en vervolgens gingen we de snelweg af. Eef had zelf op de borden gereden naar Almelo! Dat is echt zo gaaf! Want eerder miste ik er altijd wel 1 of 2 en nu niet.

Daarna reden we rond in Wierden en babbelden we 100 uit. Het was gezellig in de auto en Peter vertelde over het kamperen, en over hoe dat ontstaan is, hoe hij zijn vrouw had besmet met het kampeervirus e.d. dus dat was wel leuk om naar te luisteren. In Wierden reden we richting Borne en ik zei nog maar eens tegen Peter dat ik het fijn vond nog een plekje te hebben gekregen, want voor het zelfde geldt had ik 17 dagen niet kunnen lessen en nu kreeg ik nog een kans. Zo werd het wel een positieve les naar elkaar toe, in het verleden was het vaak negatief naar hen toe, dus nu werd het tijd voor wat positiviteit. Ondertussen was ik nog altijd heel rustig in de auto en na een tijdje was tijd voor de ruil.

Ik moet soms nog de rust wat bewaren en mij niet laten opjutten. Ook moet ik besluitvaardiger zijn. Punten om aan te werken de volgende lessen. Ik mag nu zowaar 3x lessen na Peter zijn vakantie! Eerst even 10 dagen niet lessen, maar ieder mens is toe aan zijn rust dus ook Peter en zijn gezinnetje.

Het was weer een leuke rijles!

Deze week had ik weer rijles. Eerst op woensdag 13 februari om 16:30. Ik had met P afgesproken dat hij mij op zou komen halen bij het station. Dus daar zat Eef, netjes gekapt te wachten, kou te kleumen en te wachten tot eindelijk de Altea in het vizier kwam. P was het vergeten, en was dus al bij mij thuis geweest, had twee keer gebeld, geen Eef. Dan maar in de agenda gekeken, en daar stond station. Om half 5 kwamen zij aangereden en mocht ik eerst nog achterin gaan zitten. Ik had het koud! Brrr en in de auto was het lekker warm. Na een tijdje ruilden wij en bracht ik de andere leerling thuis.Nadat we die andere leerling hadden weggebracht reden we verder, deze ronde niet de snelweg op maar meer buitenaf. Dat vond ik niet zo erg, de zon ging onder, het was heerlijk warm in de auto. Dan zou een mens zo ongeveer vergeten 80 te rijden. Het werd wel een leuke les! Ik reed heel ontspannen, en hoewel ik wel een paar keer een kleine ingreep kreeg ging het verder goed. Ik had de rust er goed in en we babbelden over van alles en nog wat, over de vakantie van Peter, over rijscholen in het algemeen en Peter had een leuk cadeautje voor Eef! De examendatum! Eindelijk, ik was zo blij! 24 april om 08:55 gaat het gebeuren. Het zal mij benieuwen. Nog maar even met Peter overleggen om de trukendoos weer te openen omdat het parkeren e.d. mij niet goed afgaat. Ik heb wel de vrijstelling maar toch. Keren gaat trouwens prima.

Zo reden we terug naar Almelo en vertelde Peter nog van alles over carveskies enz. Het was een goede rijles! Eentje die ik lang niet gehad had. Vorige week dacht ik nog dat het nooit meer iets ging worden en na vandaag had ik er weer alle hoop in, mede doordat de examendatum bekend is.

14 februari
Vandaag helaas maar 50 minuutjes les. Peter kwam mij nu thuis ophalen en ik had enorm veel zin om te lessen. Het was ook zo mooi weer dan is Eef helemaal happy. Eerst reed die andere leerling nog en Peter en die leerling leken wel een getrouwd stel. Wat een gekibbel onderling, ik moest moeite doen niet te lachen.Peter en die leerling hadden veel lol samen en ik snapte er geen snars van.  Na een tijdje werd er geruild en was het kwart voor 5. Er werd geruild en nu was het mijn beurt mijn kunsten te vertonen. "gaan we scheuren Eef?" Jahoor Peter u kent mij goed! Eef houd inderdaad wel van wat sneller rijden, hoewel dat de vorige les niet was gebleken. Zo reden we de snelweg op, en ik was er al achter dat Peter vandaag zeer actief keek of je wel keek.

De snelweg ging lekker, ik koos voor de langste afstand snelweg rijden, want ik mocht zelf kiezen van Peter. "goh wat lief, meneer geeft zomaar de regie over aan Eef? Jottem!" Het werd echt een hele bijzondere rijles ook. Eentje waar ik zonder meer een goed gevoel aan over heb gehouden. We reden door Wierden, en dan weer richting Almelo en hadden het over van alles en nog wat. Daarna werd het gesprek iets diepgaande en vond Peter het totaal niet geslaagd dat ik niet kon eten door twee slechte lessen. Hij maakte wel even duidelijk dat ik dat dus echt niet meer moest doen en dat ik moest leren fouten los te laten en mij er niet zo door van slag moest laten brengen. Hij vertelde nog wat dingen vanuit zijn ervaring en verleden.

We reden dan mijn straat in en ik dacht "nu al" waarom maar 50 minuten? Dat vond ik wel een beetje sneu, maar zei er niets van. We planden de lessen in voor na zijn vakantie en Peter zei nog als ik zo door reed als nu dat April nog wel eens heel erg leuk zou kunnen worden en dat ik dan zeker een niveau hoger kwam!

Volgende week donderdag heb ik weer rijles.

Over een week is het Valentijnsdag! Vandaag weer rijles en ik was gesloopt. Geen idee maar naar die deprimerende les van dinsdag zat het er niet meer in. Geen vertrouwen dat er ooit een moment zal komen dat ik examen mocht doen, dat ik het rijbewijs ging halen enz. Mede doordat P mij vorige les het gevoel had gegeven er ook niet meer in te vertrouwen. Die zin "ooit…. ooit dan haal jij je rijbewijs" bleef maar rondjes dwalen in mijn hoofd, want "ooit?" dat klinkt als zo ver weg, iets wat nog totaal niet in het nu leeft maar ergens heel ver in de verte is, onzichtbaar! Peter kwam mij alleen ophalen en stond vrolijk grijzend naast de auto terwijl ik de krant dicht sloeg. Niet dat ik een letter had gelezen, Peter moest eens weten wat zo een les als de vorige met mij deed… Niet dat het direct zijn schuld was, maar wat tactischer zou praktischer geweest zijn. De irritatie rondom dat examen is merkbaar. Ik merkte bij P wreveligheid, en dus schoof ik het maar op een zijspoor wachtend op de goede locomotief die het karretje wxe9l verder zou kunnen trekken.

Als P eens wist dat ik die dag ervoor, woensdag gewoon amper kon eten, dat zelfs chocola mij tegenstond, dat alles in mij blokkeerde als het ging om eten…. dat ik stond te shaken tijdens het werk gezien 1 bakje cornflakers en een stukje chocolade niet echt genoeg is als je al sinds 06:15 op bent. Okxe9 ik had wel wat geslapen, maar eten ging voor geen meter. Pas toen alles begon te draaien en ik haast niet meer vooruit kwam dacht ik "Kappen, nu moet je eten!" dat ging redelijk. toch iets gegeten en dat die belemmering thuis niet ongemerkt was gebleven uitte zich in het maken van een van mijn lievelingsmenu’s, en ook in een extra schep groente. Ik voelde mij zo shit! Voor het eerst ergens aan het werk, dan word je losgelaten en je moet je maar redden. Organiseren van een goed werkschema kost mij ongelofelijk veel moeite en energie. De taak zelf niet, maar het bedenken van een goede gestructureerde volgorde… totaal een blokkade heus! En maar piekeren hxe9, puur die angst dat P het op wilde geven. Geen idee vanwaar die gedachte, maar als je al zo lang met een leerling bezig bent, en je komt niet verder? Hoe zinvol is het dan?

Dus Eef zat half gechrasht in de auto en merkte dat haar trouwe boordcommandant wel erg moe was. Oei! Sinds ik terug ben is die status van hem hetzelfde als die Ruud had. Gewoon een maatje waar je dingen van accepteert enz. Hoe leg je dat uit? Niet iemand die irritaties opwekt, maar iemand waar je je 100% veilig kan voelen en waar je je zelf kan zijn. Dat was Ruud zo, al vanaf de eerste les en bij P kwam dat pas na de vlucht van Eef. Door een beetje met Peter te babbelen kwam er een fikse dosis frustratie bovendrijven, frustratie die begrijpelijk is, maar wat moet je er mee? Best ingewikkeld om daar mee om te gaan als je er niet zo veel van weet. Dan kan je niet meer dan je begrip uiten en aandachtig luisteren en bemerken dat je rit minder hopeloos verloopt dan de vorige.

Gossie en ik had deze les alle tijd om te luisteren, en te praten. Dat praten gaat heel langzaamaan beter. Zeggen wat ik merk of voel is moeilijk maar ik zeg wel wat mij zenuwachtig maakt. De plaats op de weg was vandaag dramatisch, ik zat nog zo in die stress die negatieve gedachten dat het niet zo werkte. Informatie bleef in de brievenbus zitten en werd nog niet geopend. Zucht! Ik stelde Peter wel voor dat hij altijd mijn les best mocht verplaatsen zodat hij wellicht eerder thuis zou kunnen zijn. Zo had ik Peter nog niet eerder meegemaakt in de lesauto. Hoewel ik woedend was op hem, vond ik dit toch best wel sneu. Tja dan weet je dat je acceptatie van iemand vergroot is. Oef en na deze les mocht ik weer werken en stelde vast dat een kleine week geen rijles wellicht de storm in mijn hoofd zou doen uitrazen en dat we er dan gewoon weer voor zouden gaan.

Alleen dat examen. S begrijpt dat niet, dat ik mij daar zo druk om maak. Ik had haar namelijk gebeld omdat ik mij geen goed raad wist met de wreveligheid van mijn instructeur rondom dat examen. Ik wil niet op 15 maart examen doen zoals hij geprikkeld voorstelde maar wat het voor mij betekend snappen zij niet, of snappen zij wel maar willen zij omzetten in iets dat voor mij gemakkelijker te verdragen valt. Arg!! Het leven is een kwestie van geduld, rustig wachten op de dag… ja hallo! Het was voor mij zo demotiverend aan het worden dan weer goed, dan weer slecht, dan weer goed dan weer slecht dat ik geen toekomst er meer in zag en al begon te stressen rondom het theorieexamen. Ik kreeg van mijn tante nog eens flink de wind van voren dat ik harder op moest treden en dat Peter mij aan het lijntje hield, dat ik zijn melkkoe was. Dat is niet leuk, zo voelde het niet. Het voelde niet dat Peter mij aan het lijntje hield, het voelde niet dat ik zijn hoofdsponsor was, het voelde gewoon alleen uitzichtsloos… als je zo lang voor iets knokt dan wil je ook een keer een stap verder gaan… het examen en als dat maar niet komt wekt dat frustratie, zinloos gepieker en irritatie. Ik heb nooit xe9xe9n seconde gedacht dat peter mij aan het lijntje hield, wel dat hij misschien niet echt kon inbeelden hoe het voor mij was maar so what!

Dus die avond een uur getwijfeld of ik S zou bellen of niet. Eef belde S en kreeg haar mam aan de telefoon. Dat was even "eeh" en zij deed zo lief aan de telefoon, heel gemoedelijk, met een Twents accent en dan ook nog eens van "Vertel het eens" Tja… als Eef dxe1t had gedaan had, was het een tranendal geworden. Later die avond belde S en Eef had toen all;e emoties al laten varen in een heus tranendal. Sta je daar midden in de kamer, voor Phillip Freriks met twee tassen in je handen, je jas aan en snik snik snik. Maar het luchtte wel op en Eef voelde zich al een pak lichter. Dus toen S belde vertelde ik wel wat mij stak en na een bemoedigend praatje en een afspraak dat er een datum geregeld wordt. Weer een opluchting.

Woendag heb ik weer les, en ik hoop voor een deeltje in het duister. Nog twee daagjes dus. De storm is redelijk gaan liggen nu, hoewel ik wel ziekjes ben

Vandaag had ik weer rijles. Ik was zenuwachtig, niet normaal. Ik zat beneden en kon mij niet eens concentreren op mijn boek. Telkens wandelde ik of naar boven of naar het keukenraam om te zien of Peter er al was. Eindelijk was hij er, en ik dacht "oei thuis wegrijden?" maar dat was niet het geval. Eerst nog een stuk achterin en dan ruilen. Ik ben weggereden en als ik wegrijd dan weet ik meteen wat voor een les het wordt. Goed matig of slecht. Deze les werd slecht. Eerst die andere leerling thuis afgezet en maar medegedeeld dat ik niet meer achteruit kon rijden. Nu ik de ttt heb behaald acht Peter het niet meer noodzakelijk nog een andere kant op te gaan met de auto dan vooruit. Ik zei meteen "oe ik kan echt niet meer achteruit rijden" en Peter zei "ik zie het" Ik stond daar wel even van te kijken en reed verder. Terwijl Peter een appelboom plantte ging de les er niet beter op. Ik was zo zenuwachtig en de vlammen sloegen mij telkens uit. Volgens mij had ik ook een kop als een boei! Ik vertelde heel enthousiast over het weekend maar Peter reageerde daar niet of nauwelijks op. Ik snapte er niets van, wat was er mis met hem? Had ik soms iets mispeutert? Had hij zijn dag niet? Of ziet hij het niet meer zitten met Eef?

Enfin we reden en tja dat ging moeizaam. Ik jakkerde weer, en ik voelde mij al zo rot, moe, gestresst enz. Ik vroeg aan Peter of hij het zich voor kon stellen dat de examinator op een dag zou zeggen "Eef je bent geslaagd" Nou, dan hoop je dat hij volmondig natuurlijk zegt. "Nou, vandaag niet" Tja, dat kon Eef zelf ook nog wel bedenken. "En verder?" Arg! Hij vond het kennelijk een rotvraag en zei "ooit, ooit zal jij je rijbewijs halen" WTF ik schrok enorm het scheelde niet veel of ik was pardoes de berm in gereden. Ooit???? zei Peter nu ooit? betekend dat nu officieel dat ik niet voor 22 juni examen mag doen en dat je er eigenlijk geen donder meer van gelooft dat het ooit nog goed komt? Ik was helemaal onthutst. Heel het weekend had ik zo over hem lopen stoefen, zo verteld hoe goed hij de dingen aanpakt en hoe hij mij weet te steunen en nu was hij zo demotiverend als ik weet niet wat. Ik voelde mij nog meer kut. En teleurgesteld in hem. Wat moet ik nu toch met zo’n antwoord aanvangen? Voor mij voelde het alsof Peter geen geloof meer had in mij, dat hij het totaal niet meer ziet zitten. Verdomme hxe9, hoe moet dat nu verder? Normaal geeft hij mij nog een beetje houvast, een vorm van steun dat ik toch weer verder kan, er weer in geloof maar nu is dat totaal niet zo. Ik zie zo op tegen a.s. donderdag. Wat als hij zegt dat hij niet verder wil omdat het niks wordt?